Knik

Blauw

Jij maakte mij verlegen, en dat ben ik nooit. Warm van binnen en kriebels en geen idee wie je bent. Contact probeer ik te maken maar net die stap durf ik niet aan.
Dus blauw is wat ik ben nu. Droevig en blauw omdat jij vertrok met je naam en mijn lef. Want eindelijk had ik het bijeen om je aan te spreken en mijn drankje te delen. Dat werd bruut verstoord (door jou notabene) en nu blijf ik verdwaasd achter. Wie ben je, vreemdeling? De volgende keer vraag ik je meteen; zullen we elkaar hier vaker zien?

Die vriendschap van toen.

Met jou waande ik me eigenlijk altijd in een soort sprookje. Je karakteristieke authenciteit, daar was ik stiekem best jaloers op. Eigenlijk kan je zeggen dat ik altijd wel wilde zijn zoals jij. Jij was hip, had mooie appelwangetjes, was mysterieus en wist je kleding altijd goed te matchen. Ik had andere capaciteiten. Ik was spontaner, de flapuit, de flirt, maakte makkelijk contact en daarom anders dan jij. Toch ging dat lang goed en hebben wij mooie momenten gekend. We hebben veel van elkaar geleerd en ook vreselijke ruzies gemaakt. Maar eigenlijk als een kaars is onze vriendschap uit gegaan. En dat was eigenlijk gewoon maar zo.
Beiden hebben we waarschijnlijk momenten gekend dat we dit jammer vonden en zijn we nog wel eens bij elkaar geweest om te kijken of het er nog was. En gezellig hebben we het dan echt wel weer, we praten over vervlogen tijden, die klasgenoot van toen of die stapavond waarbij we vielen op de Oudegracht en drinkbare nutella en een snottebel aan mijn neus. De mannen die we hebben verslonden en de streken die we uithaalden passeren allemaal de revue en ik krijg een warm gevoel van binnen.
Maar in het heden vinden we elkaar niet meer. Beiden zijn we een andere weg opgegaan en dat is goed zo.
Laatst nam ik contact met je op en vertelde je me dat je veel van mij had geleerd en positief terug keek naar een stormachtige vriendschap. Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat dit een traan kostte. Nu pas besef ik dat jij&ik een (h)echte vriendschap hadden. Misschien wel mijn eerste. Want vriendschappen zijn voor mij niet vanzelfsprekend. Ik denk dan aan de kattenbelletjes die je me gaf toen ik niet lekker in mijn vel zat; je vond mij de moeite waard. Dat ik hier op mijn beurt weer veel van heb geleerd, hoef ik niet uit te leggen. Al kom ik er wel wat laat achter. De vriendschap had ik toch niet kunnen redden, die dingen gebeuren nu eenmaal. En het is ook best dat ik nu zie wat wij hadden en koesteren; het is wellicht precies op tijd.

-Zucht-

Dat een man niet standaard knap hoeft te zijn, maar naarmate zijn inhoud interessant is een stuk knapper kan worden, wist ik al. Toch zou ik op deze jongen nooit vallen. Een jongen, geen man en ik ben er van overtuigd dat ik voor een echte man zou kiezen. Als ik dan toch zou kiezen mijn leven mee te delen (lees: bed) dan moet het toch wel een echte vent zijn met levenservaring en een stabiel bestaan.
Nu ik dit zo schrijf, besef ik dat hij dat laatste vast ook heeft dus waar doe ik moeilijk over. Maar hij is in ieder geval niet blijven hangen afgelopen carnaval. Een schotse rok zonder ondergoed hielp zelfs niet om die ondeugende blik, mooie lach en goed lichaam interessant te vinden.
Maar na een nacht lijkt alles anders. Hij jaagt al sinds carnaval en ik ben een moeilijke prooi, tot vannacht. Laat het de bewogen dag zijn die ik gisteren heb gehad, of misschien doet dat er niet eens toe, maar vannacht had hij me te pakken en liet ik hem niet meer los. En allejezus, wat was het het waard. Hij is fijn, mooi, attent, lijkt onredelijk jaloers, maar ook gruwelijk heerlijk.
En nu weet ik precies wat er gaat gebeuren. Niet dat ik wist dat het zo een goede match zou zijn maar wel dat als dat zo zou zijn, ik totaal in de wolken zou zijn en deze kerel niet uit mijn hoofd zou krijgen. Een roze wolk komt op tussen de schaduw die al een tijd hangt boven mijn woning. Hij is nog maar net weg, maar ik mis hem nu al en weet dat ik hem vanavond weer wil zien. Hij is wat ongrijpbaar en dat trekt me aan. Dat hij jaloerse trekjes faket, werkt ook alleen maar mee. -Zucht- Hij weet het spelletje goed te spelen.

Uiteraard weet ik ook dat dit gevoel tijdelijk en lichtelijk overdreven is, maar het is wel even heerlijk totdat het dadelijk weer weg is. Want dan blijkt het weer tijdelijk en zonder inhoud, pure aantrekkingskracht – niet meer of minder, terwijl ik wil onderzoeken of er meer is. Ik weet dat ik er slim aan doe om me gedeisd te houden en dat probeer ik dan ook, maar heavy is my heart terwijl het springt. -Zucht-

Human life

Een klein wezen als je geboren wordt, een onbeschreven blad. Je valt en staat weer op, als baby maar ook als peuter, kleuter, kind, adolescent en nu ben ik een volwassene. Je onderzoekt wie je bent en vindt, beetje bij beetje wat je kan en wie je mag zijn. Je ouders, omgeving, DNA en nog meer maakt wie je bent. En sommige dingen veranderen nooit. Je lengte, de kleur van je ogen – dat staat vast. Maar van gebeurtenissen kun je leren. Dat bepaal je zelf. Pak je een situatie aan om er iets mee te doen of ben je tevreden met hoe je bent, hoe het is gegaan. Of, in sommige gevallen, heb je een tweede keer nodig om in te zien dat wat je doet niet goed is. En wat is “goed”? In afweging wat je er mee op schiet, mensen pijn mee doet.. weet je wat goed of slecht is.
Zo dacht ik dat ik perfect was. Lang geleden, maar ik dacht het echt. Ondanks dat was ik bescheiden. Want wie ik ben, dat is iemand anders ook. Dus als ik perfect ben, dan is een ander het ook. Dat dan weer wel. Ik heb nooit met een zelfvertrouwen rond gelopen dat ik de enige ben die gezegend is met een pan vol hersens en een prima uiterlijk en andere uitzonderlijke kwaliteiten. Maar gedurende de weg leer je jezelf kennen, als je alleen bent, als je in een relatie zit, als je op vakantie bent of dicht bij huis bent, of juist heel ver weg; met vrienden of alleen. En kom je regelmatig tot het besef: ik ben kut. Hoe kan ik dingen doen? Hoe kan ik beslissingen maken? Juist die. Hoe heb ik dat ooit kunnen doen? Naar mezelf, maar ook naar je omgeving (dichtbij of juist ver weg). En kom je dus tot het besef dat je niet perfect bent.
Helaas zie ik niet zo goed in dat het anderen ook ontbreekt aan deze perfectie. Ik ben de enige die faalt. Relativeren heb ik niet van nature meegekregen. Maar ook dat begin ik langzaam te snappen. Maar fijn zijn de momenten niet. Ik baal van mezelf en mag van mezelf niet deze fouten maken. Wellicht een mooie eigenschap, maar in dit geval extra harsh.

Een ding is zeker; ik ben een mens en een mens maakt fouten. Ik schuif het niet weg, want ik neem verantwoordelijkheid en weet wie ik ben. Maar ik weet ook hoe ik erin sta nu. Ik houd van mijn vrienden en ze zijn me meer waard dan wat dan ook. Ik ben een goede vriendin; trouw. NU. Maar ik heb gefaald en moet er voor boeten. En god only knows how.

Opposites

Toegankelijk en niet toegankelijk. Beiden waar, in dezelfde persoon. Ik ben heftig, ga in een lijn door, niet te stoppen en tegelijkertijd blijf ik staan, denken, hangen, niet vooruit te krijgen. Dezelfde dame, maar invloeden van buiten bepalen wie zij is. Terwijl zij dit weet, wordt er met haar gespeeld. En ook dat beseft zij. Toch laat zij dit gebeuren, want wat is de andere keus?
Een man krijgt zij er op dit moment niet mee, want duwen/aantrekken – dat spelletje is haar bekend. Toch is zij het slachtoffer keer op keer. Want halve bak is geen optie; vechten tot het eind, proberen, blijven proberen. Want wat als het nu wel een keer raak zou zijn? Echte liefde, echte vriendschap, alles echts is het vechten waard, het proberen waard. En dus gaat ze door en geeft ze niet op. Maar treft zij vaak teleurstelling want er zijn weinig gelijkgestemden. Logisch, zoals zij is er maar een.

Die momenten zijn onbetaalbaar, en maakt maar een iemand mee. Maar toch, dat verlangen.. dat grote verlangen. Dat moet vervuld worden. En dat kun jij. Toch? Dat denkt zij althans. Ze probeert opnieuw, vecht, en probeert, duwt weg en trekt aan; gaat op zoek. Soms lukt het, voor even. Zo gaat zij door, door, totdat zij het gevonden heeft.