Knik

Gekte daar, gekte hier

Queensday in Nederland, maar niet hier. Moet een gekte zijn daar, terwijl ik hier in alle rust en goed gezelschap beland ben in Segovia. Hoe & wat ontstond in 10 minuten. Impulsief en goed maar een plan ontbreekt. Komt wel, maar tegelijkertijd is mijn hoofd vol Verhuizen, werk, passie en liefde vullen mijn gedachten en geven me onrust en verlangens.

Waarom die carrieredrang? Waarom niet reizen, ervaren, op zoek naar liefde en talen.

Eerst maar eens sparen, en met mijn voeten aan de grond. Stapje voor stapje.

Weg van hier.

19.15u vertrek, maar we gaan 30 min. later, minstens.
Vertraging.
Hem gesproken en gezien. Alsof zijn neus bloedde, in ieder geval niets aan de hand. Maar er blijft iets tussen ons. Ook al reageerde hij niet op mijn schrijven. We missen elkaar net op vrijdag en ik reis door met de metro naar Lavapiés.
Dronken man in de metro; de reis valt mee. Het gezelschap des te meer. Sergio (MEX) en Caroline (FR) zijn geweldig. We praten, drinken sangria en kijken een film totdat ik in slaap kukel.
Ze laten mij en hebben sex terwijl ik de reis van mijn gezicht poets. Wat een avontuur nu al; ik laat het me overkomen.

Supermarkt

Ik ken jou niet. Die dag liep ik de supermarkt in want koken moest ik die avond voor mijn vriendinnetje. Quasi nonchalant en interessant maak ik altijd een plezier van boodschappen doen. Dit keer is niet anders. Jij loopt bij de groenten en je valt op. Niet door je schoonheid of door je opvallende verschijning, maar ik denk je te kennen. Ik zoek naar je gezicht om mijn gelijk vast te stellen. Ik kijk, haast te opvallend en kom tot de conclusie dat ik je niet ken. Maar blijkbaar kijk ik te lang, of ken ik je toch want je kijkt me aan, doordringend. Ik kijk weg en bloos. Wat een blik. Je had me en ik loop door.
Zoals altijd mag ik weer terug want er zit geen logica in mijn route. Nog even kijk ik of je er nog bent, en ik kijk weer recht in je ogen terwijl je stiekem naar me kijkt. Ik ken jou niet, en jij mij ook niet maar toch herkennen we elkaar. Ik reken af en hoop je nog te zien, maar jij bent weg. Vast bij de vleeswaren achterin, of anders bij de zuivel.
Lachend stap ik in de auto want wat een plezier om zo een moment te beleven. Je liet me blozen en ik lach mezelf uit. Die ene jongen is mijn hoofd nog niet uit, en toch dacht ik heel even dat ik jou moest ontmoeten. Ik zou bijna volgende week op dezelfde dag, op het zelfde tijdstip terug gaan om te kijken of je er bent.
Ik lach mezelf uit want het moment was leuk, maar je kunt ook overdrijven.
Wat ben ik toch een muts. Toch geniet ik van deze momenten; ze maken het leven prettig.
En jou, jou zie ik misschien nog wel een keer.

Melancholic sunday

Een pot thee staat op tafel tussen de paperassen die ik aan het uitzoeken ben. Wat een achterstand en het voelt stiekem zo lekker om het op te bergen terwijl me ook het gevoel besluipt het weer allemaal op een stapel te leggen en vooruit te schuiven. Op de achtergrond speelt Sigur Ros.

Sigur Ros

Ik droom weg en denk aan waar ik binnenkort ben en waar ik misschien wel eeuwig blijven wil. Rusteloos als ik ben hier, zal ik daar mijn rust kunnen vinden? Spanje trekt me al tijden, terwijl ik ben opgevoed met ideeën over Spanje die mijn aantrekking tot het land niet kan verklaren. Beter gezegd hebben mijn ouders me jaar op jaar meegesleept naar la France in plaats van naar España. Blijkbaar moest ik Spanje en wat het te bieden heeft zelf ontdekken gedurende mijn middelbareschooltijd. Ik koos niet voor niets voor het vak Spaans en vertrok recalsitrant naar Barcelona in plaats van te studeren.

En nu zit ik alweer 8 jaar op mezelf in een stad nog geen 10km van het dorp waar ik ben opgegroeid. There is much more in life en zeker voor mij, dat voel ik gewoon. Elke keer besef ik dat het niet genoeg is. Dat geldt trouwens voor alle fronten. Zou het echt zo zijn of moet ik gewoon wachten, leren en komt de rust vanzelf en neem ik dan genoegen met wat ik heb en gevonden heb?
Tijd zal het leren.

Het is in ieder geval een terugkerend gevoel en thema en ik blijf er over piekeren. Ik blijf ook gewoon alle opties uit proberen, want waarom niet? Ik heb niets te verliezen. Dus zoek ik naar kansen en mogelijkheden hier, en elders.

Ik ga terug naar de orde van de dag. Mijn paperassen: afschriften, contracten, JID, magazines en schuldgevoel daar tussenin. Muziek klinkt door.. Wat een heerlijke, melancholische zondagmiddag.

Sigur Ros – NY Batteri

Komedie

Humor heb ik niet, gelukkig hebben we daarvoor anderen. Collega’s en vrienden en professionals. Uiteraard ben ik een van diegenen die Tim Kamps van “Wie is de mol 2012″ kent, maar hoe je met iemand kennis maakt, is volgens mij niet echt van belang.

Dus greep ik de kans om een vriendinnetje te verrassen met een optreden van Kamps & Kamps. Stiekem ook handig omdat ik ze wel eens wil zien optreden, maar vooral voor haar verjaardag. Dat later blijkt dat ik dit uitje ook nog eens “moet” combineren met het verwerken van een kortstondige verliefdheid is weer een ander verhaal

Kamps & Kamps 2 dus in de Kleine Komedie. Daar ook nog nooit geweest en dat is best een schande aangezien ik een theateropleiding heb gedaan. De Kleine Komedie staat denk ik toch wel behoorlijk bovenaan in het lijstje van belangrijke theaters in de theatergeschiedenis. En niets teveel gezegd, een klein Carre, geweldige akoestiek en de sfeer is daar niet kapot te krijgen.
Het optreden zou er haast niet meer toe doen. Ik heb genoten. Gelukkig kan ik humor namelijk wel waarderen en hun humor is heerlijk simpel en toegankelijk en onmogelijk creatief. “Hoe kom je erop?” is het keyword voor dit duo. Eigenlijk te makkelijk maar daarom perfect. De uitvoering is waar ze punten mee scoren. Energiek, vol enthousiasme en overtuiging. Het hele publiek gaat mee, van kind tot bejaarde. Ook de afsluiting, als je al denkt dat het voorbij is, blijkt het spel net begonnen te zijn.

Kortom: een aanrader. Enneh.. die Tim is nog vrijgezel. Toch eens de Amsterdamse kroegen langs dan binnenkort