Verhaaltje..
Zo, is dit toch pas mijn eerste echte verhaaltje over Mexico! Beetje laat, maar met enkelen heb ik al behoorlijk wat mailcontact gehad dus vandaar dat het posten een beetje uit is gebleven. Ik heb volop internetverbinding, thuis & op school dus ben erg bereikbaar.
9 de julio de 2010
Mijn reis ging allemaal behoorlijk voorspoedig. Weinig turbulentie of andere eigenaardigheden. Beetje warm in het vliegtuig & geen zin om naar het toilet te gaan (die 8 uur lang 
), want ik zat aan het raam en met 2 mensen naast me… Ik wilde ze niet storen gedurende hun dutje of film etc. Lekker luxe hoor, eigen schermpje met de mogelijkheid tot spelletjes, films, series en meer. Ik heb heel veel geslapen, gewoon omdat het kon. Niet zo heerlijk natuurlijk, niet wetende waar ik mijn hoofd moest plaatsen. Maar toch. Ik merkte dat ik toch wel heel veel gewerkt heb voor mijn vertrek en ook lekker gehaast mijn dingetjes geregeld heb. Vandaar dat ik die slaap heel goed kon gebruiken.
Toen ik in Mexico City aankwam, was het eventjes zoeken waar ik opnieuw moest inchecken. Dat vliegveld is ZO inmens groot, dat ik van Terminal 1 naar Terminal 2 met een soort metro moest. En die leek het meest op een karretje a la Droomvlucht in de Efteling, hangende aan de wand zodat je de stad kon overzien. Met in mijn achterhoofd dat ik me bevond in 1 van de meest gevaarlijke steden ter wereld. Zo’n klein meisje, in zo’n grote stad. Niets aan het handje. De overstap leek goed te gaan, totdat ik mijn Nederlandse medereiziger vroeg waarom het allemaal zo lang duurde en waar de commotie (die langzaam ontstond) vandaan kwam. De vlucht was overboekt. Oh, oh.. En ik had al naar binnen gemogen (ik zat op rij 5). Hm, ik heb me tussen de mensen gewurmd en na een minuutje mocht ik toch snel het vliegtuig in. Een veel minder luxueus gebeuren, a la Ryanair. Maar ik zat, en een 45 min. later was ik in Leon, Guanajuato, Mexico. Het regende en was ondertussen 22uur ‘s avonds. Mijn nieuwe reistas (Eastpak, erg hip!) lag al snel op de band en ik kon op zoek naar mijn ophaalservice.
Ik had een bordje met “Ms. Verstegen” ofzoiets verwacht, maar helaas. Dat hoop ik nog eens mee te mogen maken, vind ik zo stoer staan. Haha. Ik liep naar buiten en een jongeman (Mexicaan) sprak me aan in het Engels of ik Nikki was. Yep, hij pikte me er zo uit. We liepen naar zijn Jeep en hij reed me naar Guanajuato. Voor de duidelijkheid. Guanajuato is een zgn. “provincie” in Mexico met als hoofdstad, hoe kan het ook anders “Guanajuato”. Zoiets als Groningen-Groningen, zeg maar. En ik kwam aan in Leon, Guanajuato. Zo’n uurtje rijden (met de auto). Door bergen, woestijn (zo leek het) en in het donker. Heel spannend allemaal.
In Guanajuato aangekomen werd ik meteen verwelkomd door de mooie tunnels die ze hier hebben, en natuurlijk “thuis” aangekomen door mijn gastvrouw Lupita. Ik kreeg mijn kamertje toegewezen (met eigen badkamer, had ik niet verwacht – meevallertje dus) en ging ik eigenlijk meteen ten ruste.
10 de julio de 2010
Het voordeel van vrijdag aankomen, is dat je nog een heel weekend hebt om in “de mood” te komen. Want ‘s maandags begint school. Erg vroeg trouwens, om 8 uur op school zijn om een intake toets te doen. Zodoende word je ingedeeld in het juiste niveau en krijg je te horen of je ‘s ochtends of ‘s middags les hebt. Aangezien ik “Super Intensivo” heb, werd het voor mij een beetje van alles. Ik deed mijn test redelijk goed (yeah) en werd in eindstadium van niveau B1 ingeschaald. Hier ook weer wat uitleg:
A1 is het beginnersniveau, dan heb je A2, B1, B2 en uiteindelijk C1 (en eventueel C2).
Niveau A is echt om te beginnen en daar leer je de basis aan vocabularia en grammatica. Pas als je de tijden kent en een basisgesprek kan hebben, ga je naar niveau B1. Hier leer je over de subjuntivo (de moeilijkste grammatica die er is in het Spaans) en hier wordt van je verwacht dat je echt al een gesprek kan hebben. Maar met de nodige grammaticale foutjes. Zoals ik dus 
In niveau B2 ga je richting vloeiend spreken en niveau C1 betekent dat je bijna “native speaker” bent. Als je zover bent, kun je op voor het examen “DELE” wat een soort van staatsexamen is waar je een internationaal erkend diploma kan halen. Dat is mijn einddoel. Misschien niet nu (waarschijnlijk niet), maar wel close to. chi
Okay, niveau B1 dus. Lessen van 13uur – 19uur. Dat betekent dus 6 uur per dag studeren. Best heavy. Eerst 2 uur conversatieles waarbij verschillende thema’s de revue passeren. De relatie tussen Amerika – Mexico, Corruptie in Mexico (erg interessant), Mexicaanse filosofen (goh, van wie zou dat voorstel zijn geweest ). Ook vertellen we over ons eigen land, aangezien ik de enige Nederlandse ben op school en ik met een Japanse en een Amerikaan de klas deel.
Na deze uren gaan we nog 4 uur de diepte in; grammatica! Dit viel me vooral de eerste week erg zwaar. Ik dacht dat ik te hoog was ingedeeld & had moeite om het bij te houden. Zij waren namelijk bezig met het bespreken van de moeilijkste “tijd” in het Spaans; de subjuntivo. Mijn maestros zijn Rebeca, Roman en Paty voor de conversatieles. Zes uur blijkt dus best heavy maar voldoet wel helemaal aan mijn verwachting om snel Spaans te leren.
Naast mijn Spaanse lessen vermaak ik me goed met mijn “mamma”. Lupi, Karen, Leesa en ik gaan vanaf de tweede week naar salsales en ik blijk een natuurtalent . Karen en Leesa komen uit de US. Karen uit North Carolina en Leesa uit New York. Zij heeft 9/11 van erg dichtbij meegemaakt en haar verhalen zijn erg indrukwekkend. Echter allemaal in het Engels want zij is net 4 weken begonnen me Spaans. Karen is Spaans lerares in haar stad, dus met haar heb ik flink mogen oefenen. Helaas is zij afgelopen zaterdag vertrokken (24/7).
Maar de verschillende uitjes mogen ook niet ontbreken. Omdat ik zo’n goed contact heb met Lupi, en ze een auto heeft, ben ik flink wat mobieler dan verwacht.
17 de julio de 2010
Op zaterdag de 17e zijn we met zijn 4tjes naar San Miguel geweest. In mijn fotologs zie je daar wat foto’s van. Ik heb mooie glazen gekocht (handgemaakt) en de mooiste jurk die er bestaat in de hele wereld !!! De prijzen vallen hier reuze mee, maar voor deze jurk moest ik wat dieper in de buidel tasten. Maar het was het dan ook echt waard. Ik heb hem nog niet aangehad, want ik bewaar dit voor volgende week >> Mijn verjaardag 
Verder natuurlijk de mercado gezien daar & genoten van de gebouwen, de kleuren en het heerlijke weer. En hoe kan ik de heerlijke “ellote” vergeten! Een maiskolf, in heet water bereid met mayonaise, creme fraiche en chilipoeder. Hoe simpel kan een heerlijkheid zijn? Ik heb er vol van genoten, en dat zal zeker niet de laatste keer zijn.
Ook het Italiaanse eten heeft Mexico bereikt, want eten bij “Mamma Mia” is goed bevallen.
Deze vermoeiende maar geweldige dag hebben we goed afgesloten met een “ladies night”. Rode wijn, stokbrood, fruit en wat zoetigheid tot besluit. Het Spaans ging met de fles beter en alle onderwerpen kwamen op tafel. Ook zijn er afspraken gemaakt om volgend jaar bijeen te komen. In Mexico, maar dan aan het strand. Lijkt me gaaf, maar dan moet ik nu al beginnen met sparen. En in sparen, daar ben ik niet zo goed in. Maar ik heb onlangs ook bewezen dat ik het wel kan, dus we zullen zien. Al heb ik ook nog plannen om naar Curacao te gaan (misschien) en weekendjes weg, dat wil ik ook. Ook moet ik nog maar zien wat er van deze afspraken terecht komt, je weet wel hoe dat gaat met mensen die je leert kennen. My dear Natalie, uit Australie.. heb ik in geen 3 jaar gezien :’( Dat terwijl ze al meerdere malen in Belgie is geweest en zelfs in Nederland (Amsterdam).
Maargoed, als het aan mij ligt gaat er 1 plan wel door. Over 2 jaar komt Karen met haar man en nichtje naar Parijs. Ik rijd naar Parijs en haal ze op om naar Nederland te gaan. Voor mij een goede reden om naar Parijs te gaan (oh wat een fijne stad) en om Karen weer te zien. En en en en… ik kan haar eindelijk laten zien dat Nederland meer is dan koeien, kaas, tulpen en Amsterdam. Maar wie weet heb ik dan wel heel andere plannen. Op wereldreis. Of samen met mijn lief (??) naar China, Rusland of misschien wel Thailand? Goh, vamos a ver.
Kortom, ladies night zorgde voor goede momenten voor blijvende vriendschappen.
18 de julio de 2010
Op zondag ging ik met Aimi, Japans klasgenootje, naar Leon. Voor het eerst met het openbaar vervoer, Primera Plus, de autobus. Ongeveer een uurtje onderweg in een bus met film, drankje en koekje. Prima geregeld. Maar enkel voor lange afstanden. Want anders moet je gewoon een (goedkope) taxi nemen. Betrouwbaar gebleken en prima te doen. Leon is een industriële stad, waar het altijd benauwd is en je de mooiste schoenen kan kopen. Twee paar neem ik mee naar huis, tenminste.. die zondag . Het centrum is ook nog eens mooi, maar anders dan Guanajuato. Wat stadser, Noord-Amerikaanser. Tsjah, en wie houdt er nu van Noord-Amerika Wel een verschrikkelijk mooie kerk en heerlijk eten. ‘s Avonds weer terug en alleen die berg op. Die weg zal ik niet snel vergeten.
19 -23 de julio de 2010
Naar school. Ik begin op maandag met mijn salsalessen en besluit mijn hele verblijf salsa te blijven dansen. Ik vind het geweldig! Begin bij het begin, en na 3 lessen mag ik naar het gevorderde gedeelte. Vier lessen per week (ma-donderdag) samen met Lupi & Leesa. En mijn eerste aanbidder heb ik binnen; Raul. Een Mexicaanse jongen die werkt in de salsabar. Hij mag gratis meedansen (want een te kort aan mannen) en betuigt mij zijn liefde. Erg schattig, maar hij is wel erg vasthoudend. Dat schijnt iets typisch Mexicaans te zijn. Passioneel, vol overgave, en vooral niet trouw. Haha. Ik laat me niet snel gek maken en ben gevleid, maar daar blijft het bij. Sorry Raul.
‘s Avonds oefenen we nog even door. Op woensdag hebben we dan weer een ladies night, spontaan. Wat resulteert in wat danspasjes in het huis en wederom wat flessen rood. Wederom bedenk ik dat ik een heeeel slecht leven heb (maar niet heus). Maar voor Karen (die er dan nog is) beginnen de dagen te tellen en we besluiten om vrijdag nog een flink feestje te bouwen.
Dat feestje komt er dus ook. Zij wil graag naar een salsabar om te dansen. En hoewel ik ondertussen een passie heb opgebouwd voor salsa, vind ik het ook wel eens leuk om naar een “normale” bar te gaan. Maarja, het is haar laatste avond, haar feestje. We beginnen weer thuis en doen het goed. Karen krijgt een make-over, want Lupi blijkt stiekem een professionele stylista te zijn! Wisten wij veel. We gaan later naar een bar waar ik de naam niet meer van weet, maar waar we een eigen tafel kregen en als echte koninginnen (en koning, vriendje van Lupi was er ook bij) werden behandeld. We hebben heel veel gedanst. Salsa, maar ook lekker oude dancemuziek. Dat waren mijn momentjes. De hele Harley Davidson- familie was er ook. Er was blijkbaar een rally gaande en 1 groep was beland in onze club. Ik heb gedanst met een echte motorrider! Wiehoo. In Nederland zou ik het nog niet zo snel in mijn hoofd halen, maar deze was heel aardig en kon zelfs lachen! We eindigden de nacht om een uurtje of vier en vooral voor Lupi was de zaterdag een zware dag Toen we thuiskwamen, hebben we nog maar even gewacht tot het vertrek van Karen. De taxi zou namelijk om 5.15uur er zijn. Nog maar een half uurtje & dan was het zover. Niet echt de moeite om te gaan slapen. Terwijl bij Karen de tranen kwamen, was Lupi haar telefoon voor de 3e keer kwijt. Erg hilarisch, maar ook wel jammer dat ze het afscheid van Karen niet echt meegemaakt heeft. Ze was totaal in haar eigen wereld. Ook was dat merkbaar aan de taxi’s die maar bleven komen. Ze had er blijkbaar een paar gebeld, om er zeker van te zijn dat er 1 kwam. Dan is het jammer dat je in de “garage” slaapt > ik heb ze allemaal horen komen, toeteren, toeteren, toeteren… en uiteindelijk horen gaan.
24 & 15 de julio de 2010
De zaterdag was rustig. Eigenlijk hebben we niets gedaan, maar dat was net wat ik nodig had. Kaarten schrijven, boekje lezen, koffie drinken, eten, genieten. We zouden eigenlijk na een “spa” gaan, maar het regende pijpenstelen dus niet echt ideaal. Dat zorgde ervoor dat we geen internet hadden. Lekker rustig; ik vond het heerlijk. Wel merkte ik zondag/maandag dat wat mensen zich zorgen gingen maken omdat ze me een tijdje mistte, wat me uiteraard goed deed – maar totaal onnodig. Wat is internet toch een belangrijk medium, blijkt maar weer. Maar deze 3/4 dagen zonder, heerlijk! Daarnaast was Lupi ook niet echt in staat om te leven, die dag.
Zondag besloten we dan vroeg te ontbijten om weer richting Leon te rijden. De schoenen die ik die week daarvoor heb gekocht, wilde Lupi ook. Maar dan in het zwart. En eigenlijk wilde ik die zelf ook wel. Helaas niet meer in onze maat, maar we hebben ons heerlijk vermaakt & weer genoeg geld uitgegeven (relatief). Voor Leesa de eerste keer in Leon, dus zij heeft er weer een Mexicaanse plaats bij. Lupi voelde zich nog steeds niet zo lekker, dus stelde ik voor om voor haar te koken. Nouja, koken. Een maaltijd klaarmaken, een heerlijke geitenkaas-salade. Dat is een keer wat anders dan alle pikante, maar heerlijke gerechten. Ze waren het niet gewend, de walnoten, geitenkaas, zelfgemaakte honingdressing en de pasta erdoorheen. Gerecht geslaagd, mijn gasten tevreden Verder weer een lui avondje met een Spaanse film en mijn boekje. Ik ga lekker door mijn boeken heen, maar heb er nog wel een paar liggen (Spaans). Die boeken mogen voordat ik ga nog even met DHL terug naar NL. Overgewicht in mijn koffer, dat wil ik niet hebben.
26 & 27 de julio de 2010
En dan zijn we in deze week beland.. Eindelijk. Doordat het internet het niet deed, is dit een lange lap tekst geworden die menig een niet helemaal gaat lezen omdat het teveel is, in 1 keer. Maar ach.. ik wil jullie toch op de hoogte houden & is het dat niet.. dan wil ik het zelf nog eens teruglezen.
Maandag ben ik voor het eerst om 9uur naar school geweest. Wijziging van lesrooster. Vorige week mistte ik mijn geliefde Roman als maestro, deze week heb ik hem terug. Blij als een kind! En lessen in de ochtend is zo erg nog helemaal niet. Om 15uur ben ik klaar voor mijn maaltijd met Lupi. Helaas kon ik het hele weekend niet smsen met mijn Mexicaanse mobiel dus daar ben ik gisteren de deur voor uit geweest. Ik ben een behoorlijke computer (en daarmee ook telefoon)nerd, dus ik snapte er geen bal van. Een vrouwtje achter de balie wist het wel te fixen, dacht ze. Ik betwijfelde het al dus toen ik weer op weg was naar de volgende klus, kwam ik erachter dat het niet gefixt was. Weer terug dus; en dit keer zat er een man die me meteen doorstuurde. Vijftien min. later pas was het klaar. Hij doet het weer. Fijn hoor!
Vandaag naar school, kaarten gepost & flink aan de studie. Heerlijke lessen, lekker intensief en uitdagend, en nu aan het huiswerk. Geen salsa vandaag, want mijn rug is killing me. Staan, zitten, rollen, draaien, ik weet niet hoe ik het hebben kan. Vrouw zijn is geen pretje, vooral nu niet want het is een wekelijks gebeuren tegenwoordig. Ik had toch voor Mexico mijn implanon moeten laten verwisselen. Nouja, als ik terug ben dan maar. Voor nu maar lekker veel thee drinken, mijn 5e pijnstiller innemen en straks een “bien caliente” douche.
Spannende plannen voor de komende weken? Ja, nog wel wat. Ik wil naar de ruines hier, Mexico City (DF), en we gaan nog naar een “spa”. Mezelf “pamperen”, zoals Leesa het zegt. Haha. En natuurlijk mijn verjaardag vieren, over precies een week. Ik wil lekker uit eten, en dan ‘s avonds de Karaoke bar in. Dat heeft me altijd geweldige momenten opgeleverd en ik hoop nu weer. Met Lupi, en hopelijk mijn klasgenootjes.. en wie weet mijn leraren ook wel Wordt hoe dan ook hartstikke gezellig. Zin in! Alweer 23 Heb het getal nooit mooi gevonden, maar als je het eenmaal bent, komt dat vast goed. Ik zal later nog wat foto’s posten.. maar voor nu alvast een heel verslag over mijn tijd hier. Ik vermaak me hier wel.. maar stiekem, niet eens zo stiekem, mis ik Barcelona. Het is hier anders, goh, en heel fijn/gaaf/mooi.. maar kan niet tippen aan mijn stad. De stad waar ik nog een sleutel van een appartement heb, waar ik nog een stukje van mijn hart heb liggen.
Ok, genoeg voor nu. Tot snel!
28 July, 2010 op 16:01
Hoi muis
Een heel verhaal, maar goh hoe mooi. JIj kunt het zo beschrijven dat je, als je je ogen sluit, het zelf ziet en meemaakt.
Ja, een paar dagen geen mail of sms kan je bijna gek maken. Je bent zo ver weg en toch zo dichtbij, maar als er geen contact is, wordt het voor mij toch eng. Zeker als “klein”meisje in een groot land in een grote stad.
Hier is alles nog bij het oude. Michelle is weer terug uit Lloret de Mar. Helemaal brak en erg verkouden. Ik weet niet of je het meegekregen hebt maar de Love Parade (dit jaar voor het eerst niet in Berlijn maar in Duisburg) is uitgelopen op een drama. Op dit moment 21 doden en bijna 400 gewonden. Er was gerekend op 250.000/300.000 mensen en volgens de media waren ern 1.400.000 mensen en maar 1 tunnel beschikbaar waar iedereen door moest. Er is paniek uitgebroken en toen was het niet meer te houden. Gekkewerk.
Het weer is hier erg wisselend. Erg warm/benauwd met af en toe regen en flinke wind.
Ik ga nu even een hapje eten en dan weer werken.
Ik zie/schrijf je.
kus
mams
30 July, 2010 op 21:46
Hoi muis
het is nu vrijdagavond en ik ben net klaar met werken.
de bouwvakvakantie is begonnen en het was vrij rustig.
zondag rijd ik met Michelle naar Oostenrijk en kom dan dinsdag weer terug.
Ze is best zenuwachtig en bang dat ze heimwee krijgt.
Zo anders dan jij. Bang van het onbekende.
kan jij ook skype? mijn skype-adres is betty.schelle ,
verder alles ok? nog een paar dagen en dan is het alweer 23 jaar geleden dat je geboren bent.
kus, kus
mams
31 July, 2010 op 09:11
Hey Knik!
Ik had dus geen idee dat jij deze zomer in Mexico zou verblijven, wat onwijs vervelend voor je!
Stoer hoor, vreemd land in je eentje, vreemde taal die voor jou inmiddels dus al niet meer vreemd is, knap!
Heel veel succes en veel plezier maar ik heb zo’n idee dat dat al heel erg aan het lukken is! Voorzichtig Knikje, liefs!
4 August, 2010 op 19:21
Whaaaaaahhhh lieve Knik! Wat vond ik op onze deurmat! Wat ben jij een schat zeg! Supergoed doet zo’n lieve verrassing, muchas gracias muchacha!! Echt heel lief…
7 August, 2010 op 16:13
Hoi
alweer een week voorbij; nog 14 dagenen dan ben je er weer. Oma wil je bedanken voor de mooie kaart en ik hoorde van papa dat hij ook een kaart had ontvangen.
Hier is het wisselend weer; soms warm en benauwd en dan weer nat en kil. Michelle maakt het goed en het hotel is volgeboekt tot november. Half november komt ze naar huis tot ongeveer 10 december en dan moet ze weer terug.
Heb jij skype? Dan kunnen we misschien skypen.
Nou geniet nog even en ik spreek/zie je.
liefs
mams