Eb en gevoel
Gevoelens overwelmen me steeds. Weer ben ik een rollercoaster aan gevoel en kan ik dit niet rationaliseren of plaatsen in een logisch gevolg. Of juist kan ik alles erg psychologisch verantwoord een afkomst geven, maar voelen blijf ik het toch. En dat zal altijd zo blijven.
Zo hoor ik dat lied op de radio en vullen tranen mijn ogen. Ik wil dit voelen en ik wil dit romantiseren. Dit gevoel wek jij bij mij op maar meteen stel ik mezelf de vraag: gaat dit om jou of gaat dit om het melodramatische wat in mij zit en hoe ik mijn leven wil leven (op dit moment)? Het antwoord blijf ik schuldig (aan mezelf) en besluit ik te hangen in het gevoel, want dat is de makkelijke weg. En dus blijf ik geloven in de kracht van jou en hoe het had kunnen zijn, zo fijn.
Dus neem ik voornemens te bezingen en te schrijven, things I do best (ahum). Dan deze zwaar beladen enveloppe te posten, mits de postbezorger deze wil dragen. Twijfel als ik mij bedenk dat dit wel erg egoistisch moet zijn om jou met dat gewicht op te zadelen. Alleen ik zie vaak de romantiek die hiermee bedoeld is. Ik voel me dan ook meer dan eens onbegrepen, maar ben gestopt mij te verstoppen. Of schamen, praat ik mijzelf aan.
De enveloppe ligt er en de inspiratie ook. Ik bewaar het voor mijzelf, en een beetje voor jou. Het ebt weg, echt.