Voor altijd verliefd

Een gedachte aan jou maakt me warm van binnen. De herinnering aan je haar, je ogen en hoe deze mij aankeken vanaf onze eerste ontmoeting doet mij smelten. Je geur, hoe je voelt en hoe je kust. De intensiteit, de passie en hoe je me snapt of juist niet.
Ik laat me leiden door gevoel want van ratio is simpelweg geen sprake.
De spanning als ik met je contact leg door de telefoon is voor iedereen voelbaar. Ons contact is complex. Als ik over je praat probeer ik dit neutraal te doen maar de woorden die ik kies verraden zich door hun betekenis.
Je lijkt degene bij wie ik moet zijn. Dat is voor iedereen duidelijk.

Maar toch zijn we niet samen.
Ik voel dat dit wel zo zou moeten zijn, maar de realiteit is anders. Vaak komt dit door 1 partij waardoor de ander met een gebroken hart blijft zitten. Dit keer is het anders. We zijn niet samen omdat wij kiezen niet samen te zijn. Maar lastig is het,soms, voor mij, wel.

Een tweestrijd van gedachtes die toch wel wekelijks voorbij schieten. Het voelt niet goed, maar het voelt zo goed. Ik verlang zo naar je, maar wil je niet bij me hebben. Bang. Nog niet eens samen of ik ben al bang je te verliezen. Radeloos. Een grote onrust maakt zich meester en eigenlijk direct verlies ik mezelf in wat ik (voor je) voel.

Een tweede kans is er niet. Dat zorgt voor altijd verliefd. De herinnering blijft samen met het gevoel dat jij wellicht die ene kan zijn. Die ene voor altijd verliefd en die ene voor altijd met pijn in mijn hart. Tot die dag..

Ik sluit mijn ogen en denk je hier bij mij. In je armen lig ik met gesloten ogen. Je streelt mijn haar en ik voel je warme lichaam. Jouw zoete geur en veiligheid. We zijn samen. Dit moment mag niet overgaan. Niet.
Mijn oogleden zijn zwaar maar openen zich toch en als een zeepbel is het moment voorbij.
Mijn hart zit vol met emoties die zich verspreiden door mijn lichaam. In mijn billen, mijn rug en vingers.

Ik lig op de bank. Alleen. En voor altijd verliefd.

Geef een reactie