Zonder rem

Als eerst vroeg ik jou om mij met rust te laten. Niet omdat ik je niet zag zitten, maar omdat dit niet het moment is. Toch deed je dit niet. En nu laat je me helemaal niet meer met rust. In mijn hoofd, mijn lichaam – je zit overal. De mooiste man die ik ken..
Sinds kort ken ik je iets beter, weet ik waar je woont en wat je de afgelopen tijd meemaakte (en nog steeds).
Gelukkig maken gaan we elkaar niet. Niet nu. Sterker nog, sinds een week ben ik onrustig en boos en dit heeft zeker een verband met jou. Je bent manipulatief en doet me pijn en daarom stop ik het meteen. Toch zal ik je niet vergeten & hoop ik dat onze wegen kruisen, bijv. op een technofeestje. En hoop ik (niet teveel) op een intens weerzien. Eentje zonder rem. En dan weet jij wat ik bedoel.

Blij met mij.

“Zou je ook niet onwijs blij zijn met een kind zoals ik?” vraag ik sarcastisch. “Ik zou daar heel blij mee zijn!” zegt ze. “Ik wil later ook een gek, gestoord kind.”
Right.

Misschien

Dus ik mis je. Tenminste daar lijkt het op. Ondanks de ontwikkelingen die ik in gang zet, en de mate van relativering waarmee ik naar de situatie kijk, denk ik echt dat jij de moeite waard bent. Met eerlijkheid begonnen en hopelijk nog even geen afsluiting. Ik deed niet voor niets ooit mee aan een test waarbij de kwestie uiterlijk-innerlijk centraal stond. Uiterlijk is enorm belangrijk, maar innerlijk maakt iemand mooi of minder mooi.
En god, wat ben je mooi. Zo snel gegroeid. Moet je nagaan hoe mooi de vlinder wordt als deze de tijd krijgt. Maar de ontwikkeling is in gang gezet en ik wil niet meer terug. Ik maak duidelijke keuzes en kies daarbij voor mezelf, ondanks de mooie momenten die we hadden. Want idealiseren kan ik als de beste, ik ben tenslotte een leeuw. En dramatiseren lijkt een logisch gevolg.
Maar zo bijzonder ben je niet. Niet om mij voor lul te zetten, niet om mij klein te laten voelen of onzeker. Dat ben je niet waard.
Maar voor mij wel genoeg om je te missen. Want ik verlang..

Samenzijn is wat ik zou willen. De kerst voor de deur, de donkere dagen samen. En ik zou veel te lief voor je zijn. Je vertroetelen, zoveel aandacht en liefde geven als dat je aan kan. Ik zou met je praten, je troosten, naar oplossingen zoeken en vinden voor problemen die er eigenlijk niet hoeven te zijn. Te lief, zo lijkt.
Maar niets is minder waar. Ik blijf krachtig, maar kwetsbaar. Maar wel met een eigen wil. Dus ja & amen en saai gaat niet lukken. Te lief? Nee joh.
Onze behoeftes lijken wellicht toch verder uit elkaar dan we dachten. Of misschien was het niet te lief, maar te goed en schrikt het je af? Want beiden verdienen we de wereld en kunnen we deze elkaar geven. Mits je erin gelooft en het een kans geeft. Maar smeken doe ik niet, sterker nog.. Graag of niet.

Misschien.. en de tijd laat het me weten.

Patroon

Terwijl ik verlang naar jou, merk ik dat ik in een patroon verval. Dat melodramatische herken ik. Het knagen aan mijn hart, aan de linkerkant, dat voelt al bijna vertrouwd. Ik probeer me te laten leiden door ratio en onderdruk gevoelens. Waar gaat het toch elke keer mis?
De behoefte wint van de realiteit en drijft me verder van mijn karakter. Sterk, scherp, krachtig en gewaagd zo op het eerste oog maar wanneer de mist optrekt is daar enkel nog angst met onvervulde behoeftes. Ongeacht wie er het pad betreedt, de weg is hetzelfde en de uitkomst idem.

Het wordt tijd dat het patroon doorbroken wordt. Hij zei laatst nog dat het zwak was om er aan toe te geven, nouja.. misschien waren dat niet zijn letterlijke woorden, maar zeker mijn interpretatie. Ach, wie houd ik voor de gek dat ik me op de kast laat jagen door een man die mijn hart nooit won. Ik ben sterk, scherp, krachtig en gewaagd.. bovendien bijzonder slim en dat totaalpakket moet je aankunnen. Zo niet, dan geef ik al die liefde wel aan een ander want geven kan ik als de beste en mezelf waarderen ook. Starting from today: het patroon is doorbroken.

Open kaart

Een ontmoeting aan de telefoon, geen idee met wie ik spreek. Was jij het die contact hield, of bleef ik die e-mails onvermoeibaar beantwoorden? Taal is mijn ding, en meer dan een gedeelde interesse maakt het schrijven interessant. Eigenbelang speelt een rol, geef ik toe.

Maar ben ik uit op jouw handen over mijn lijf? Wil ik je voelen? Je strelingen en daarna op tafel gesmeten worden. Passioneel besprongen en ordinair de lust bedrijven?
Ik help je; dat is een interpretatie. Wellicht vals aangereikt door een tekst die ik ooit schreef.

Ik liet je meer van mijn gedachten lezen, waardoor ik je de kans gaf in mijn hoofd te kijken. Mij te leren kennen, net een tikkeltje beter. Vind je het dan interessant om over vriendschap te lezen? #guessnot (friendship)

Ik koos de tekst niet om het thema maar om mijn gedachtenspinsels – mijn schrijven, mijn wereld. En waar ons contact heen zou gaan, dat zou nog moeten blijken. Want vragen stapelen op voor jou, en dat maakt jou steeds onbereikbaarder, steeds mysterieuzer. Terwijl de antwoorden vast interessanter zijn als ze uitblijven.

Ik ken jou niet, jij mij net zo min.. maar net wat meer. Niet alleen in gedachten hebben wij elkaar gekruist, het moet ook vast eens op straat zijn geweest. Of more likely, op een festival.
Maar echt weten hoe je eruit ziet, weet ik niet. Lopen wij langs elkaar heen als dat moment er is? Of stoppen we, beraden ons en begroeten we elkaar beleefd?

Vraag is inderdaad wel waar het heen gaat. De illusie neem ik weg dat het mij om het lijflijke gaat. Tekst is waar ik hard op ga in de relatie met jou. Ik heb geen verwachtingen, maar ongeduld wordt groter naarmate ik moet wachten en interesse neemt af. Werken we naar dat hoogtepunt en ga je de confrontatie aan of stoppen we net hiervoor en laat je het langzaam doodbloeden?

– Speel je open kaart?

Copyright 2007 WordPress Themes